ّبـــــــی تــــــــو بـــــــهتر

تو چه کردی با من ای دل و جان که بدین گونه دست بسته و ذهن بسته شده ام

دهانم بازست و زبانم نمیگردد

حرفهایم یکی یکی در کنار هم مینشینند اما هیج وقت تراوش ندارند

صدای خشم آگینم نای برخاستن ندارد

و هرچه تو برمن بد می آوری بازهم به روی تو میخندم

هرگاه گریه ای مرا از خود سرشار کرد ، چشمانم بسته شدند تا تو هیچ گاه حلقه ی اشک مرا نبینی

من ساده ی تک دل در ورای همه ی نامردمی ها خانه ای از باخویش بودن ساخته بودم

و تو آمدی،صدای اجازه ی ورودت را به خانه ی قلبم طنین انداز کردی

من برخود لرزیدم و اینگونه عاشق گشتم

من عاشق گشتم و بیدل

اما تو فارغ و رها بودی و دو دل

چرا تصنیف و نوایی از عشق برایم زدی ولی خود با آن نرقصیدی بلکه با آن رقصاندی ؟

میان ما چه میشد اگر رنگ بی وفایی به رنگ وفا در می آمد

میان ما چه میشد اگر من و تو عاشقانه هایی را با هم سپری میکردیم

ای عزیزتر از جان، حال که آهنگ سفرکردی

من بیدل زار و ملول

راهی را برتو دشوار نمیکنم

از درون میسوزم ولی خواهان شادی تو هستم

اگرچه چشمان زیبایی ندارم اما همین چشمانم همه چیز را برایم به زیبایی به تصویر میکشند

و این بی مهری تو را عاشقانه بر تار و پودم بافتند

میدانی این از خود بی خود شده ی عاشق گریه ی ندامت ازین دارد

 که چرا توئی که به سان غیر بودی را همانند هیچکس ندیدم

حال آنکه تو فقط رسم دل بردن را از میان تمام آداب و رسوم عشق به خوبی آموخته بودی

دلهارا میبردی و در کشتارگاه قلبت به سلاخی میکشاندی

و میرفتی بی آنکه حتی گوشه چشمی به عشق این دل های پاک کنی.

ازین میسوزم که من به صد طریق آزموده شدم و فاتح

و ملامت بارترین غصه این است که چرا من تو را نیازمودم ؟

ای کاش میدانستم این همه جور و جفا و بدی را چگونه به ارث بردی؟

ایستاده ام بر زمینی که در زیر پایم ترک خوره است

به آسمانی خیره گشتم که تاریک و غم آلود است

و صدای شکستن است که در همه جا با گوش جان در کشاکش است

توان بدشدن ندارم

میخواهم بد شوم اما نمیتوانم

تمام من خواهان اینست که روزی تو را نگاه عاشق فریبی نصیب شود تا بسوزی و بشکنی

دوست دارم

دوست دارم آن لحظه را با نقاشی کردنم تا ابد جاری کنم.

آموخته ام که وقتي عاشقم ، عشق در ظاهرم نيز نمايان مي شود.

آموخته ام که عشق مرکب حرکت است نه مقصد حرکت .

آموخته ام که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشقش شويم .

آموخته ام که اين عشق است که زخم ها را شفا ميدهد ، نه زمان .

آموخته ام که تنها کسي مرا شاد ميکند ، که بمن ميگويد « تو مرا شاد

کردي »

آموخته ام که گاهي مهربان بودن بسيار مهمتر از درست بودن است .

آموخته ام که مهم بودن خوبست ولي خوب بودن مهمتر است .

آموخته ام که هرگز نبايد به هديه اي که از طرف کودکي داده ميشود « نه »

 گفت

آموخته ام که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمکش نيستم ،

 دعا کنم .

آموخته ام که زندگي جديست ولي ما نياز به «دوستي» داريم که لحظه اي

با او از جدي بودن دور باشيم .

اموخته ام که تنها چيزي که يک شخص ميخواهد فقط دستي است براي

گرفتن دست او و قلبي براي فهميدنش.

آموخته ام که زير پوست سخت همه افراد کسي وجود دارد که خوشحال

شود و دوست داشته باشد.

آموخته ام که خدا همه چيز را در يک روز نيافريد ، پس من چگونه ميتوانم

همه چيز را در يک روز بدست آورم .

آموخته ام که چشم پوشي از حقايق آنها را تغيير نمي دهد.

آموخته ام که وقتي با کسي روبرو ميشويم ، انتظار لبخندي از سوي ما دارد.

آموخته ام که لبخند ارزانترين راهي است که ميتوان با آن نگاه را وسعت

بخشيد .

آموخته ام که باد با چراغ خاموش کاري ندارد.

آموخته ام که به چيزي که دل ندارد نبايد دل بست .

آموخته ام که خوشبختي جستن آن است نه پيدا کردن آن .

و آموخته ام که قطره درياست ، اگر با درياست .

و آموخته ام که عشق ، مهرباني ، گذشت ، صداقت وبلند نظري خصلت

انسانهاي انسان است.

::::.سال نو مبارک.::::

ببخشید یه کم دیر شد.

دوست داشتن از عشق برتر است . عشق يک جور جوشش کور است و

 پيوندي از سر نابينائي ، اما دوست داشتن پيوندي خود آگاه و از روي

بصيرت روشن و زلال . عشق بيشتر از غريزه آب ميخورد و هرچه از غريزه

سر زند بي ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع ميکند و تا هرجا که

يک روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نيز همگام با آن اوج ميابد .

عشق در قالب دلها در شکل ها و رنگ هاي تقريبا مشابهي متجلي ميشود

 با اين حالت نا آشناست . دنيايش دنياي ديگريست .

عشق جوششي يکجانبه است ، به معشوق نمي انديشد که کيست ، يک

 خود جوشي ذاتي است ، و از اين رو هميشه اشتباه ميکند . در انتخاب به

 سختي ميلغزد و يا همواره يکجانبه ميماند و گاه ميان دو بيگانه ناهماهنگ ،

 عشقي جرقه ميزند و چون در تاريکي است و يکديگر را نميبينند ، پس از

انفجار اين صاعقه است که در پرتو روشنائي آن چهره يکديگر را ميتوانند ديد

 و در اينجاست که گاه پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در

 چهره هم مينگرند ، احساس ميکنند هم را نميشناسند و بيگانگي و نا

آشنائي پس از عشق – که درد کوچکي نيست – فراوان است .

 پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد ، شکست پشت دل نازکم ولی

بار غمت ، عزيز تر از جان ، کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

 شقايق گفت با خنده : نه بيمارم نه تبدارم، اگر سرخم چنان آتش،

حديث ديگري دارم گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي.

 نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي يکي از روزهايي که زمين

    تبدار و سوزان بود

 و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

 ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

 ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته و عشق از چهره اش پيداي

پيدا بود

 ز آنچه زير لب مي گفت  شنيدم سخت شيدا بود

نمي دانم چه بيماري به جان دلبرش افتاده بود، اما طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد ازآن نوعي که من بودم، بگيرند ريشه اش را و

بسوزانند،

 شود مرهم براي دلبرش، آندم شفا يابد.

چنانچه با خودش مي گفت: بسي کوه و بيابان را  بسي صحراي سوزان را

به دنبال گلش بوده و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه به روي من،

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من به آساني مرا با ريشه از

خاکم جداکرد

 و به ره افتاد و او مي رفت و من در دست او بودم  او هرلحظه سر را رو به

 بالاها

تشکر از خدا مي کرد. پس از چندي هوا چون کوره آتش، زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت.

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟ در اين صحرا که آبي

نيست،

 به جانم هيچ تابي نيست اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من براي

 دلبرم هرگز دوايي نيست  و از اين گل که جايي نيست

 خودش هم تشنه بود اما نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و من در

 دست اوبودم

 وحالامن تمام هست او بودم دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب،نسيمي در بيابان کو ؟ و ديگر داشت در دستش تمام جان من

 مي سوخت

 که ناگه روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد دلش لبريز ماتم

شد

کمي انديشه کرد آنگه مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

 نشست و سينه را با سنگ خارايي  زهم بشکافت.

 اما ! آه صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

 زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به

 رو مي کرد

 نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را به من مي داد و بر لب

هاي او فرياد

 بمان اي گل که تو تاج سرم هستي دواي دلبرم هستي بمان اي گل

 ومن ماندم نشان عشق و شيدايي و با اين رنگ و زيبايي

و نام من شقايق شد گل هميشه عاشق شد.

روی گونه تابيدی و رفتی

 مرا با عشق سنجيدی و رفتی

كنار خانه روييدی و رفتی

    چه در خواب و چه بیداری من از یادت نمی کاهم

تو را هر لحظه چو احساس نیما چشم در راهم

غزلهایم یکایک نذر چشمان غزل گویت

که من با تو جهانی را سراسر شعر همراهم

همیشه در خیال من سوالی نقش می بندد:

که آیا لحظه ای آسوده می مانیم ما با هم؟

تو را همراه خود خواندم ولی در نیمه های راه

جدا شد از دستهای سردت از دستان گمراهم

هوایت می کشاند برگ دل را دم به دم سویی

چه می خواهی از این دل این دل از راه بیراهم

ز من دوری ولی در شعرهات از غم نشانی نیست

تو را مثل تمام شاعران حساس می خواهم

اگر چه لحظه ای در سایه ات ننشسته ام اما

زیادت ای درخت آرزو هرگز نمی کاهم.

با شدتي وحشيانه و جنون آميز٬
آن چنان كه قلبم را سخت به درد آورد٬
آرزو كردم اي كاش هم اكنون همچون مسيح٬
بي درنگ٬آسمان از روي زمين برم دارد٬ 
          يا لااقل همچون قارون٬زمين دهان بگشايد و مرا در خود فرو بلعد.             
اما...نه٬
من نه خوبي عيسي را داشتم و نه بدي قارون را.
من يك *متوسط*بي چاره بودم و ناچار٬
محكوم كه پس از آن نيز*باشم و زندگي كنم*نه٬باشم و زنده بمانم.
و در اين وادي حيرت پر هول و بيهودگي سرشار٬گم باشم.
و همچون دانه ايي كه شور و شوق هاي روييدن در درونش٬
خاموش مي ميرد و آرزوهاي سبز درونش مي پژمرد٬
در برزخ شوم اين *پيداي زشت*
و آن *ناپيداي زيبا*خرد گردم.
كه اين سرگذشت دردناك و سرنوشت بي حاصل ماست.
و در برزخ دو سنگ اين آسياي بي رحمي كه ...
*زندگي* نام دارد!
 

آمد اما بي صدا خنديد ورفت